لئوی عزیز نمیخواستم.نمیخواستم که دلتنگی های پاییز را لابه لای روزمرگی ها و خستگی های روزانه ام فراموش کنم.نمیخواستم که درس ها و مشغله هایم نگذارند که به دلتنگیت ادامه دهم.نمیخواستم که این نامه ها دیر به دیر به دست تو برسند.حالا جمعه ترین روز پاییز را نشسته ام و درس میخوانم.فرمول حفظ میکنم.فکر میکنم.خمیازه میکشم و ناگهان یاد تو میفتم.نمیخواستم که یادت فراموش شود در بین تمام این فعل هایی که به آن «زندگی» میگویند.نمیخواستم لئوی عزیز. امی فراموشکار تو

لئوی عزیز

به پیشنهاد یک دوست ، "آئورا"ی عجیب را خواندم.بهتم زد.چند دقیقه از تمام شدن آخرین خط داستان میگذشت اما من همچنان خیره و متعجب بودم.یعنی میشود که تو هم مثل آقای فلیپه مرا دوست بداری؟

«حتا اگر پیر بشوم؟...حتا اگر دیگر زیبا نباشم؟...حتا اگر مویم سفید شود؟...»

امی بی حوصله و متعجب تو

لئوی عزیز

کجای این کره خاکی هستی که پیدا کردنت دارد اینقدر محال میشود؟!

امی در جستوجوی تو

لئوی عزیز خیلی وقت پیش ها ،وقتی که سر زنگ حسابان، همه بچه ها نمره هایشان از من بهتر شد، وقتی که درست همان روز سر زنگ شیمی، تمرین هایم را ننوشته بودم و توی کلاس از ناراحتی در زمین فرو رفتم ، وقتی که دوباره سر زنگ جبرواحتمال ،معلم مان از من یک سوال کرد و من جوابش را نمیدانستم ،یادم میاید با خودم گفتم امروز روز من نبود!!! بعد از چندین وقت حالا دوباره این جمله را با خودم تکرار میکنم:« امروز روز من نبود . . .!» امی بهت زده و شدیدا خسته تو

هوای این روزهایم آنقدر سرد است که فکر میکنم هنوز پاییز تمام نشده زمستان رسیده است.هیچ چیز چرا نمیتواند مرا گرم کند؟حتا فکر کردن به چیزهایی که دوست دارم هم هیچ تاثیری ندارد.باید حتما این روزها یکی دست هایت را محکم بگیرد و توی دلت «ها» کند تا یخ تمام زندگیت آب شود.

یعنی الان دست های چه کسی غیر از من در جیب های تو جا خوش کرده اند لئوی عزیز؟!

امی یخ زده تو

لئوی عزیز آدم ها باید چطور یک جای خیلی دور و احمقانه ای از حافظه شان را برای همیشه پاک کنند؟! «چه قدر باید بگذر تا آدمی بوی تنِ کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟» امی متفکر تو